~o.OSnookerMaNO.o~ : For my life...

**ผมเสียตังคืไป230บาทเพื่อทำแบบนี้ใช่มั๊ย**

  เกริ่นเรื่องกันก่อนด้วยที่ว่ากลุ่มผมสามคนที่มีลิมิตการกินแบบไม่จำกัด ดันเจือกมาเจอกัน มีเวลาว่างอีก4ชม.

"ทำไรดีวะ"

"หิวข้าวว่ะ"

"ชาบูชิมั๊ย"

"เอามั๊ยล่ะ"

"ก็ได้"

แล้วก็แห่กันไปชาบูชิเซ็นทรัลลาดพร้าวชั้นไต้ดิน

เริ่มแรกก็หาโต๊ะก่อน จุดประสงค์คือต้องการดักทุกอย่างที่มันหลุดมาจากครัว

เกริ่นสักนิด สำหรับผู้ไม่เคยกิน(เพราะผมก็เพิ่งรู้จักมันเมื่อ3เดือนที่แล้วเอง) ชาบูชิคล้ายๆลวกจิ้มเวอร์ชั่นอาหารมาตามสายพาน มีเวลาให้1ชม. มือใครยาวสาวได้สาวเอา หยิบให้มาก กินให้ไวเป็นใช้ได้

พอกลุ่มผมได้โต๊ะนั่งปุ๊บก็มีพนักงานมาสาธยายโปรโมชั่นพร้อมรายละเอียดการใช้บริการ คือน้ำซุปยังไม่มาเลยมันเริ่มหยิบกันแล้ว(จะรีบไปไหน)

 อีันนั้นยังแค่วีรกรรมแรก วีรกรรมต่อมา เนื่องจากนั่งติดกับครัว อะไรก็ตามที่มาจากครัวจะผ่านโต๊ะพวกผมก่อน พวกมันก็หยิบกันเต็มที่ และคือมันเล่นหยิบจานกุ้งทุกจานเลย จากโต๊ะผมไปจนกว่าจะถึงครัวจุดต่อไป ขาดแคลนกุ้งหมด เพราะมันไม่มีทางรอดโต๊ะผมไปได้แน่นอน ผ่านไปซัก20นาที มีพนักงานเดินมา สั่งกุ้งที่ครัว คือใครที่ขี้เกียจรอตามสายพานสามารถสั่งได้แต่เสียตังค์ ตอนแรกก็มีพนักงานมาส่งออเดอร์กุ้งแค่คนสองคน สักพักมาถี่ยิบเลยครับ คือแบบ ไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ตรงไหน

 พอกินไปได้สักครึ่งชม.มันก็เริ่มเล่นกัน ได้ไข่มาใบนึง ปกติมีหม้อ มีไข่ เราก็จะตอกใข่ใส่จาน เอาพวกเนื้อสัตว์มาใส่ คนๆๆ เทลงหม้อใช่มั๊ยครับ... ไอ้พวกนี้มันใส่ลงไปทั้งใบ มันจะทำไข่ลวกกัน(แล้วใครจะกินฟระ)

ต่อจากนั้นมันก็เริ่มหยิบซูชิอย่างบ้าคลั่ง(หลังจากพวกมันสร้างภูเขาหางกุ้งจนเบื่อแล้ว) คือบางครั้งเรากินซูชิก็ไม่ได้อยากกินข้่าวหรอก  อยากกินแต่หน้ามัน แล้วเอาข้าวไว้ไหนดี มันเทลงหม้อครับ แล้วคือผมกินอยู่ไง กินไปกินมามีแตงกวาลอยขึ้นมาด้วย(แล้วตรูก็ยังกินต่ออย่างมีความสุข อาเมน)

  สักพักมันก็เล่นกันต่อ หยิบลูกชิ้นที่เป็นรูปดาวมาลวก แล้วมาเลียงเป็นกลุ่มดาวลูกไก่ ทำได้อีก คือลูกชิ้น7ลูกเอ็งเลียงกันเสร็จ เอ็งต้องกำจัดทิ้งด้วยนะ คือถ้าลูกชิ้นเป็นข้าวมันคงเทลงหม้อไปแล้ว แต่นี่ต้องฝืนกิน

หลังจากนั้นมันก็เริ่มเอาของที่ปกติเค้าไม่เอามาลวกกันลงหม้อ ตัวอย่างเช่นไข่หวาน...

คือตอนนี้ไม่อยากอธิบายความเละเทะของหม้อแล้ว จบด้วยการลุกก่อนเวลา10นาที จ่ายเงิน แล้วเผ่นออกจากร้านให้เร็วที่สุด คือตอนจ่ายเงินผมเหลือบไปดูที่โต๊ะ พนักงานเก็บโต๊ะเค้าเก็บโต๊ะไปขำไป คือแทบอยากจะเป็นขอมดำดินขุบหลุมหนีไปเลย

สรุปว่าออกจากร้านอย่างสวสดิภาพครับ แล้วผมจะไม่ไปเยี่ยมร้านนั้นอีกนานเลย

**